משיבת נפש פתיחה – אות א'

"פון יעדע שיחה מיינע קען מען זיין א כשר'ע איד," זאגט רבינו הק'. אויב א מענטש איז זיך מתבונן אין איינע פון דעם רבין'ס שיחות, קען עס אים באגלייטן א גאנצע לעבן, און ער וועט טרעפן דערין כל מיני רפואות אין יעדע צייט און אין יעדן מצב. באמת וואלט איין שיחה געווען גענוג, אבער רבינו האט ברוב רחמיו פארמערט זיינע תורות און שיחות כדי אונז צו מקרב זיין צו השי"ת, אזוי ווי ער זאגט "צוליב אונזערע גרויסע חלישות און די גרויסע התגברות פון א מענטש'ס יצר וואס איז זיך מתגבר אויף אים יעדן טאג, דארפן מיר עצות און התעוררות לעבודתו יתברך דורך פארשידענע וועגן. צומאל דארף א מענטש זיך מעורר זיין דורך איין וועג, דורך א געוויסע עבודה, דורך וואס עס שיינט אים אריין פון א געוויסע תורה. אן אנדערע מאל ווערט ער נישט נתעורר דורך די זעלבע תורה, נאר דורך אן אנדערע תורה, לויט דער מענטש און לויט זיין מדרגה, לויט דער זמן און מקום וואו ער געפונט זיך, טעמו וראו כי טוב ה' (הקדמת ר' נתן לספה"ק ליקוטי מוהר"ן).

דער טשעהרינער רב ז"ל האט מלקט געווען א געוואלדיגע קובץ פון אלע דיבורי התחזקות פון רבינו הקדוש, און ער האט עס מסדר געווען אין זיין ספר "אוצר היראה". הר"ר אלתר טעפליקער ז"ל האט געדרוקט א ספר וואס איז א יסוד אין דרכי התחזקות, דער ספר "משיבת נפש". צוליב א מענטש'ס פארשידענע מצבים און קטנות הדעת דארפן מיר פיל סמים און רפואות. הלוואי זאל איינע פון זיי אריינדרינגען און דערלעבן אונזער נפש.

אין דעם אפטיילונג וועלן מיר בעזהשי"ת ערקלערן א שטיקל פון דעם ספר "משיבת נפש", ווייל אין יעדע שיחת התחזקות איז פארהאן א ספעציעלע עצה. א מענטש דארף זיין בקי אין אלע עצות, כדי ער זאל אלעמאל קענען אויפמישן אין זכרון עפעס א דיבור וואס איז שייך צו אים לויט וואו ער האלט.

השי"ת זאל אונז העלפן אז מיר זאלן קענען צולייגן אונזער הארץ צו יעדע דיבור התחזקות בפרטיות. עס זאל זיך אנכאפן אין אונז און זיך איינגלידערן אין אונזער נפש, און עס זאלן אונז טאקע העלפן, " , "כי עיקר הבנת התלמיד הוא על ידי הלב, כי הרב צריך לומר דברים המתיישבין על הלב, והתלמיד צריך ליתן הלב ולהתבונן במה שאמר הרב" (ליקוטי מוהר"ן תנינא צ"ב) א תלמיד'ס עיקר הבנה איז וואס ער פארשטייט דורך זיין הארץ. דער רבי דארף זאגן זאכן וואס דער הארץ פארשטייט, און דער תלמיד דארף צולייגן זיין הארץ און זיך מתבונןן זיין וואס דער רבי האט געזאגט.

דער עיקר איז זיך צו מתבונן זיין און מתבודד זיין אויף יעדע דיבור פון התחזקות, וויאזוי יעדע איינצלנע דיבור איז מיר באמת מחזק. אזוי ווי ביי א לימוד פון הלכה למעשה איז דער עיקר לדמות מילתא למילתא, זיך פארצושטעלן וויאזוי די הלכה איז שייך אין ענליכע אופנים.

ביאור סימן א'

'מי שרוצה לזכות לתשובה צריך להיות בקי ברצוא ובקי בשוב (ע"פ המבואר לקו"מ סי ו')

דער יסוד פון אלע דרכי התחזקות איז צו זוכן כבוד אלקי (וואס מיט דעם הייבט זיך אן די תורה אין ליקוטי מוהר"ן). וויאזוי איז "כבוד אלקי" טאקע דער שליסל צו התחזקות?

פיל וואונדערן זיך אויף דער עצם נושא פון התחזקות, וואס איז דער תועלת פון וויסן אז השי"ת האט מיר ליב און ער בארומט זיך מיט מיר, ווען איך בין אריבערגעגאנגען א שווערע טאג אדער א ליידיגע טאג און איך האב נישט משלים געווען מיינע טעגליכע לימודים, אדער נאך ערגער, אין א דורכפאל? בכלל, ביז ווילאנג וועל איך מוזן באלאנגען צו די "מתחזקים" (די צובראכענע וואס דארפן חיזוק), און פארוואס בין איך נישט פון די "מוצלחים" וואס ביי זיי קלאפט אלעס, אלעמאל?

באמת איז נישטא קיין תשובה צו די שאלה, ווייל אויב "כבוד עצמו" איז דער צענטער פון א מענטש'ס לעבן, דעמאלט זוכט ער נאר הצלחות און סיפוק דערפון. אין אזא מצב קען מען נישט פארשטיין דער תועלת פון "התחזקות". אזוי איז נישט מעגליך ארויסצוגיין פון עצבות און חלישת הדעת. א מענטש וואס האט זיך אריינגעלייגט אין קאפ א געוויסע וועג פון עבודת השם, און ער האט מחליט געווען אז נאר דאס איז גוט און ריכטיג, וועט ער קיינמאל נישט דערגרייכן דער סיפוק וואס ער וואונטשט זיך. אזוי וועט ער נישט מסכים זיין מיט דער אופן וויאזוי השי"ת פירט אים. אפילו אויב ער זאל יא קענען טרעפן וואס ער זוכט, וועט ער בלייבן ביי וואס ער האט משיג געווען און נישט שטרעבן אויף העכערס.

ווען א מענטש הערט זיך צו צו דברי רביה"ק וואס זענען מגלה אז דער עיקר עבודת האדם איז צו פארמינערן כבוד עצמו, דעמאלט באקומט ער אן אנדערע בליק אינגאנצן. מיט דעם פארשטייט ער אז זיין גאנצע שטרעבן דארף זיין נאר צו מעלה זיין כבוד שמים. דאס איז דארף זיין די כוונה בשעת'ן עוסק זיין אין תורה און אין מצות, צו גורם זיין נחת רוח פארן מלך מלכי המלכים. אמאל דורך תורה ותפילה, און אמאל דורך ביישטיין א נסיון, אדער סיי וועלכע אנדערע ענין וואס קומט אים אונטער. אין יעדע פאל פירט ער זיך אין אן אופן וואס איז דא דערביי כבוד שמים. דאס איז דאך דער תכלית פון בריאת העולם, ווי עס שטייט, "'לכבודי בראתיו יצרתיו אף עשיתיו."

אויף דעם יסוד זאגט רבינו, "מי שרוצה לשוב להשי"ת צריך לחגור מתניו שיתחזק עצמו בדרכי ה' תמיד בין בעליה בין בירידה." (משיבת נפש א') ווער עס וויל זיך צוריקקערן צו השי"ת דארף זיך אונטערגארטלען און זיך אלעמאל מחזק זיין אין דרכי ה', סיי ביי אן עליה, און סיי ביי א ירידה. ווייל דער התחלה איז זיך צו ווילן צוריקקערן צום כבוד ה'. ווען מען וויל זיך צוריקקערן צו ה', זוכט מען שטענדיג וואיזוי אים צו מכבד זיין מער און מער, פונעם פלאץ וואו מען געפונט זיך.

דערפאר וועט ער נישט בלייבן שטיין אויף זיין פלאץ בשעת אן עליה, ווייל ער וועט זיך נישט באגנוגן מיט דעם, נאר ער וועט זיין בקי ברצוא. זיין גאנצע רצון איז נאר צו מכבד זיין ה' און נישט בלויז צו דערגרייכן א געוויסע הישג.

פון צווייטן זייט, אפילו ווען מען פאלט דורך ח"ו, בשעת נסיונות, און אפילו מען האט גענידערט ח"ו לדיוטא תחתונה ר"ל, וועט ער זיך קיינמאל נישט מייאש זיין, נאר זוכן און בעטן השי"ת זיך צו באהעפטן צו אים פון דער פלאץ וואו ער געפונט זיך. ווייל אין יעדע פאל האט ער א גרויסע שליחות פון ברענגען כבוד פאר השי"ת וועלכער איז "איתו ועמו ואצלו", אלעמאל מיט אים, און השי"ת שעפט נחת רוח פון זיין התחזקות אויך דארט.

דאס איז דער יסוד פון תשובה און דער כח צו ביישטיין וואס מען מוז דורכגיין, זיך אונטערצוגארטלען, און גלייך ביי די התחלה זאל מען מקבל זיין אויף זיך צו זוכן כבודו ית', בין בעליה ובין בירידה.

א מענטש זאל נישט זאגן, "וויאזוי קען איך דינען השי"ת?", "וויאזוי וועל איך דערגרייכן אזא דרגה?" ווייל ווען עס פירט זיך אסאך "שלא כסדר" פאר א לענגערע צייט, ער ווערט פארשעמט און צובראכן ביי זיך, דעמאלט דארף ער פארשטיין אז בהכרח מוז ער דורכגיין פיל מניעות כדי צו "שטעלן אין סדר" דאס וואס איז נישט אין ארדענונג. ער מוז מקבל זיין אלע בזיונות און שפיכות דמים, באהבה, פארוואנדלען אלעס אין "שתיקה" און נאכצולאזן "כבוד עצמו". נאר דורכדעם וועט ער באמת קענען אפלאזן יעדע אנדערע מחשבה און דער כבוד אלוקי וועט רוען אויף אים. אזוי וועט ער דערגרייכן די הבנה אז "כבוד עצמו" וועט ער שוין נישט קענען דערגרייכן, נאר "כבוד השם" איז וואס ער זוכט, און דאס קען ער אלעמאל געפונען אין יעדע תנועה.

ווען דער יסוד איז אמת'דיג, ער זוכט נאר כבוד אלקי, דעמאלט איז אלעמאל שייך זיך צו מחזק זיין כראוי.

 

0 תגובות

השאירו תגובה

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

כתיבת תגובה

האימייל לא יוצג באתר. שדות החובה מסומנים *